tag:blogger.com,1999:blog-77367423942058089132011-08-20T06:03:02.330-07:00ქვამ წყალი დალია..xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.comBlogger191100tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-70162664757380601382009-04-17T04:45:00.000-07:002009-04-17T04:48:06.947-07:00<a target="_blank" href="http://www.radikal.ru/"><a target="_blank" href="http://radikal.ru/F/s61.radikal.ru/i173/0904/52/832d3875d515.jpg.html"><img src="http://s61.radikal.ru/i173/0904/52/832d3875d515t.jpg" /></a><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-7016266475738060138?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-6852893216156044392009-04-17T04:40:00.000-07:002009-04-17T04:43:37.417-07:00მე და შენ. არავინ. არავინ. მე და მე. შენ და შენ. არავინ.<br />თან როცა გზაცაა, გზაცაა და უფრო წვიმაა მოცისფრო,<br />მიდიან, მიდიან და ღრუბლებს დროსავით ეტყობათ არევა,<br />წვეთები არსაით და თითქოს საღამომ, საღამომ მოგვისწრო,<br />არ იცი როდიდან, ან რატომ, ვეღარ გრძნობ ჰაერში წარწერებს,<br />აწებებ თითებით ჰორიზონტს მიწასთან, იცი და ეჭვდები,<br />და არ გავს ეს სივრცე, სულ არ გავს იესოს, ჯვარცმამდე ნაწამებს,<br />და უფრო ნისლია, და უფრო აშკარად თმებზე გებეჭდება<br />ჰაერი. ჰაერი. და წვიმა. ბურუსი. ბურუსი. ჰაერი.<br />და მიჭირს გატარო ასეთი მძიმე და მძიმე და ნამდვილი,<br />და ხშირად მჭირდება მეტი დრო, მეტი დრო და თითქმის სხვა ერა,<br />სხვა სუნთქვა და ბევრი, და ყოველდღიურად ფერადი სათვალე.<br />მე და შენ. არავინ. არავინ. შენ და შენ. მე და მე. არავინ.<br />გარშემო მინდვრები, მინდვრები გარშემო და წვიმის ფანტომი,<br />შენ ამბობ: “იქ სადღაც, ზეცაში, ღმერთები თეთრ ღრუბლებს კერავენ”,<br />მე გულში გიხუტებ და ისევ იღიმი და ისევ მარტო ვარ.<br /><br /><br /><br />(2008)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-685289321615604439?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-59288380542221906802009-04-17T04:15:00.000-07:002009-04-17T04:44:28.881-07:00<div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">“ღმერთო დაიფარე ღმერთი”</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">კენ</span><br /></div><br /><br /><br />როგორც მოცეკვავე ფრანები,<br />ელოდებიან ქუჩაში ქარს ძველი გაზეთები,<br />სიგარეტის დაჭმუჭნული კოლოფები,<br />ცელოფნის ჭუჭყიანი პარკები,<br />როგორც მოცეკვავე ფრანები,<br />ელოდებიან ქუჩაში ქარს..<br /><br />ელოდებიან მატარებლის მოსვლას<br />ხისგან გამოჩორკნილი ყუთები,<br />საგულდაგულოდ შეკრული ტომრები,<br />პლასტმასის ერთჯერადი ჭიქები,<br />პლასტმასის ერთჯერადი თეფშები<br />და ა.შ.<br />როგორც ქარის მომლოდინე<br />ცელოფნის ჭუჭყიანი პარკები,<br />ელოდებიან მატარებლის მოსვლას..<br /><br />ელოდებიან წვიმის გადაღებას<br />მღვრიე წყლით გადავსებული ორმოები,<br />სანიაღვრე არხში გაჩხერილი ნაგავი,<br />სველი ქოლგები – ოთახებში,<br />როგორც მატარებლის მომლოდინე<br />ხისგან გამოჩორკნილი ყუთები,<br />ელოდებიან წვიმის გადაღებას..<br /><br />ელოდებიან მომღიმარ მზერას<br />დაღამებამდე ქუჩაში მდგარი გადამყიდველები,<br />წონამომატებული, მოკლე კაბიანი ბოზები,<br />ტელეეკრანებს მიკრული მაყურებლები,<br />როგორც წვიმის გადაღების მომლოდინე<br />სანიაღვრე არხში გაჩხერილი ნაგავი,<br />ელოდებიან მომღიმარ მზერას..<br /><br />ელოდებიან ხმაურის შეწყვეტას<br />ტყვიების წვიმაში მოყოლილი ჯარისკაცები,<br />ხმაჩახლეჩილი ბარდები – გიტარით ხელში,<br />სიკვდილს მიყურადებული მოხუცები,<br />სიკვდილს მიყურადებული არც ისე მოხუცები,<br />სიკვდილს მიყურადებული ახალგაზრდები<br />და ა.შ.<br />როგორც მომღიმარ მზერის მომლოდინე<br />წონამომატებული, მოკლე კაბიანი ბოზები,<br />ელოდებიან ხმაურის შეწყვეტას..<br /><br />ელოდებიან მეორედ მოსვლას<br />იმედგაცრუებული შეყვარებულები,<br />სასოწარკვეთილი დიასახლისები,<br />ფანატიკოსები ჯვრით ხელში,<br />ფანატიკოსები ჯვრის გარეშე,<br />ფანატიკოსები ფანატიზმის გარეშე<br />და ა.შ.<br />როგორც ხმაურის შეწყვეტის მომლოდინე<br />ტყვიების წვიმაში მოყოლილი ჯარისკაცები,<br />ელოდებიან მეორედ მოსვლას..<br /><br /><br />და ასე ერთად,<br />ერთფეროვნად,<br />როგორც მოცეკვავე ფრანები,<br />როგორც ცელოფნის ჭუჭყიანი პარკები,<br />როგორც ხისგან გამოჩორკნილი ყუთები,<br />როგორც სანიაღვრე არხში გაჩხერილი ნაგავი,<br />როგორც წონამომატებული, მოკლე კაბიანი ბოზები,<br />როგორც ტყვიების წვიმაში მოყოლილი ჯარისკაცები,<br />ჩვენ ველოდებით ღმერთს,<br />რომელმაც უკვე რა ხანია დაიგვიანა..<br /><br /><br />(2009)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-5928838054222190680?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-36368941252674385822009-04-17T04:13:00.000-07:002009-04-17T04:14:44.197-07:00აქეთ თენდება,<br />თქვენთან უფრო ბინდია ალბათ,<br />სერ კოკა-კოლა,<br />სადღაც მიდიან პლანეტები<br />თავგამეტებით,<br />როგორც მედდები,<br />სიკვდილიდან პირველ, დღეს, შაბათ,<br />სევდის მოყოლა<br />იოლია თუ ჩაეტევი<br />რეგლამენტებით<br />ამოვსებულ სიცოცხლის კურსში,<br />ლედი მაკდონალდს,<br />თქვენთან ახლა ფიქრობენ უფრო<br />ვიდრე აწუხებთ<br />პრობლემები სიცარიელის,<br />მე გთხოვთ მიირთვით ტკბილი პუნში,<br />არ ღირს მაგდენად<br />უმიზეზო და უსაუბრო<br />კითხვის პასუხი.<br />სიმწარის და სიგემრიელის<br />თქვენეული ახსნა, კრომბახერ,<br />უფრო შორია, ალბათ ახლა,<br />მთვარის საუფლო,<br />და დღეებიც, ჩვენ რომ დავლიეთ<br />გამოფხიზლებით,<br />ხვდებით, ვიცლებით და რომ სახელს<br />აზრი არა აქვს, როცა სახლად<br />მოვრთეთ ჭაობი,<br />და უსმენო ღმერთის მადლია,<br />რომ არ ვიზრდებით.<br />აქეთ ვიცვლებით,<br />თქვენთან უფრო სივრცეა ალბათ,<br />მისტერ სნიკერს,<br />მოშივდებოდათ ტომაჰავკებს,<br />სისხლის ბრაესი,<br />შავი ფიცრებით,<br />დაგვიჭედეს ლურსმნები ჭარბად<br />ფონეტიკის.<br />და ვხვდებით, ისევ არას გვარგებს<br />უზენაესი.<br />თითქმის დილაა, ამ მიწაზე<br />ღამეულ ტანჯვის,<br />ტვინის არევის,<br />გუშინდელ დღიდან<br />სუნი აგვყვა უფერო შხამის,<br />რას ელოდები, ამერიკა!<br />დრო არის ლანჩის,<br />ყავის დალევის,<br />ჩვენ ღმერთი გვიყვარს,<br />და ღმერთსაც კი არ სჯერა ამის..<br /><br /><br />(2008)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-3636894125267438582?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-2814806270575089612009-02-12T02:32:00.000-08:002009-04-17T04:04:57.436-07:00<span style="font-style: italic;">პოეტური მანიფესტი თაობას..<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span>როცა<br />თქვენი ქალაქის ქუჩებში,<br />თქვენი სკოლების დერეფნებში,<br />უნივერსიტეტების აუდიტორიებში,<br />კორპუსების სადარბაზოებში,<br />საზოგადოებრივ ტუალეტებში,<br />დასასვენებელ პარკებში,<br />გასართობ ღამის კლუბებში,<br />მიწისქვეშა გადასასვლელებში,<br />მოვლენ<br />ყელში ჰალსტუხწაჭერილი ინტელიგენტები,<br />სახეზე მაკიაჟწათხაპნილი მორალისტები,<br />ღონემიხდილი, ყოყლოჩინა დიდაქტიკოსები,<br />სანდომიანი გარეგნობის მქონე დემაგოგები,<br />შავი გაგების მქონე წვერებიანი მესიები,<br />პედანტურად გამოწყობილი სახელმწიფო მოხელეები<br />და გეტყვიან<br />“სჯობს სიცოცხლესა ნაძრახსა, სიკვდილი სახელოვანი”<br />“არ გავცვლი ჩემსა სამშობლოს სხვა ქვეყნის სამოთხეზედა”<br />“ხომ ლამაზია ეს საქართველო, მაგრამ მე უფრო ლამაზი მინდა”<br />“დროშები, დროშები, დროშები ჩქარა!”<br />“არავითარი სხვა სამშობლო ამაზე მეტი, არ გამაჩნია”<br />“თავისუფლება ისე არ მოდის, თავისუფლება ლომთა ხვედრია”<br />თქვენ უპასუხეთ:<br />ყალბია თქვენი გამოხედვა!<br />ყალბია თქვენი საუბრის მანერა და ბიოველი!<br />ყალბია ყოველგვარი საურთიერთო გზების ძიება!<br />ყალბია თქვენი წარმოდგენა სამყაროზე!<br />ყალბია თქვენი განათლება და ცხოვრებისეული კრედო!<br />ყალბია ფემინისტი შოთა რუსთაველი!<br />ყალბია შესანიშნავი მხედველობის მქონე ჰომეროსი!<br />ყალბია უილიამ შექსპირი<br />და ყოფნა – არყოფნის სიღრმისეული კვლევა!<br />ყალბია დანტე ალიგიერი<br />და არ არსებობს არანაირი შვიდი ფენა ჯოჯოხეთის!<br />ყალბია ფრიდრიხ შილერი!<br />ყალბია გოეთე და რა თქმა უნდა<br />ყალბია ფაუსტის გარიგება მეფისტოფელთან!<br />ყალბია შარლ ბოდლერი<br />და ბოროტების ყვავილებიც მასთან ერთად!<br />ყალბები არიან არტურ რემბო და ლოტრეამონი!<br />ყალბია მთელი სიმბოლიზმი, კლასიციზმი და მისთანები!<br />ყალბია სამშობლოზე შეყვარებული ქართული რომანტიზმი!<br />ყალბია ტატო და მისი ფიქრები მტკვრის პირას!<br />ყალბია ეპოლეტებიანი გრიგოლ ორბელიანი!<br />თქვენი ცხოვრებისეული რაციონი შეადგინეთ როგორც გსურთ<br />და რა თქმა უნდა არ დაუჯეროთ დავით გურამიშვილს,<br />რომელიც ასევე ყალბია!<br />ყალბია თერგდალეულთა მთელი “ფრაქცია”!<br />ყალბია სულიკოს ძიებაში საქართველოს შეტენვის ყველა მცდელობა!<br />ყალბია ჰუგო ბალი და გაჯჯი ბერრი ბიმბა!<br />ყალბია ტრისტან ცარა, თავის ხის სათამაშო ცხენებთან ერთად!<br />ყალბია სიმონ ჩიქოვანი!<br />და იღღღღღღღღღღღღრიალეთ, რომ<br />ყალბია ღალა(კქ)ტიონ ტაბიძე, რომელიც ეტრფის<br />“ნგრევას, ო ნგრევას, დაუნდობელ ნგრევას ძველისას”!<br />ყალბია ცისფერი ყანწის უსასრულო კულტი!<br />ყალბები არიან საზოგადოებრივი პოზების ვირტუოზები:<br />ტერენტი გრანელი და პაოლო იაშვილი!<br />ყალბია უოლტ უიტმენი<br />და მთელი ამერიკული პოეზია დასაბამიდან!<br />ყალბია ჯეფრი ჰილი და აკადემიური ლექსი!<br />ყალბია პოეტურად ანგაჟირებული მასა,<br />არაამქვეყნიური გამოხედვებითა და არაორდინალური ქცევებით!<br /><br />ყალბია ბრძენი,<br />ბრმა სიტყვების ოსტატი<br />მაცუი ბაშო<br /><br />ყალბია პაბლო ნერუდა და გარსია ლორკა!<br />და რა თქმა უნდა კიდევ უფრო ყალბია რაინერ მარია რილკე!<br />ყალბია ამბოხებული და ვითომ თავისუფალი,<br />ამ დროს კი კომპლექსებისგან დაღრეჯილი ბიტ თაობა!<br />ყალბები არიან ალენ გინსბერგი და მისი საყვარელი პიტერ ორლოვსკი!<br />ყალბია ჯეკ კერუაკი!<br />ყალბია სილვია პლათი და მასთან ერთად მთელი ე.წ. “ქალური პოეზია”!<br />ყალბია ბარიკადებთან წამოჭიმული მაიაკოვსკი!<br />ყალბია აისიდორაზე ჩაციკლული სერგეი ესენინი<br />და მთელი რუსული პოეზია პუშკინიდან ვერბიცკამდე და ა.შ.<br />ყალბები არიან კომუნისტურ ეპოქაზე მორგებული<br />მუხრან მაჭავარიანი და მურმან ლებანიძე<br />და ყალბია “უფლისციხესთან სისხლისფერი ყაყაჩოს წვეთი”,<br />ყალბები არიან ჯანსუღ ჩარკვიანი და რეზო ამაშუკელი,<br />თუმცა ეს უკანასკნელი ყალბზე მეტია.<br />ყალბია მთელი ავანგარდი და პოსტმოდერნი!<br />ყალბია დუგლას ჰებლერი და კონცეპტუალისტთა მთელი არმია!<br />ყალბია ყველა, ვისი სახელის გაგონებაც<br />თქვენში იწვევს ამაღლებას, ან სასოწარკვეთას!<br />და ყველა დანარჩენი, ვინც არ ითქვა, ვინც გამომრჩა,<br />ან გამოვტოვე,<br />ყალბია!<br />ყალბია თქვენი კითხვის სტილი, ორიგინალურობა,<br />და ყველა სიტყვა, რაც კი აქამდე ამოიკითხეთ<br />“აი ია”-დან დაწყებული<br />და ამ დამპალი მანიფესტით დამთავრებული,<br />ყალბია!<br />ყალბია!<br />ყალბია!!! <span style="font-style: italic;"><br /><br /><br />(2009)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-281480627057508961?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-42566728265541539522008-02-29T13:36:00.000-08:002009-04-17T04:05:44.342-07:00შეხედე დაო,<br />ესაა ჩემი როიალი,<br />პირწამტვრეული კლავიშებით, უპიუპიტროდ.<br />ეს ჩემი ძაღლია, რომ ყეფს ასე ხმატკბილად.<br />შეხედე დაო,<br />ესაა ჩემი მეზობელი,<br />უძირო ფეხსაცმელებითა და ყურში გოგირდით,<br />მას ყოველ დილით პური ამოაქვს მაღაზიიდან.<br />ეს ჩემი ქუჩაა, ტალახიანი,<br />უემოციო.<br />შეხედე დაო,<br />ესაა ჩემი ავტომობილი,<br />საჭის გარეშე, თითისტოლა მაგნიტოფონით.<br />ეს ჩემი დარგული ხეა,<br />წელში მოხრილი, შენობისთვის საყრდენად შეყენებული.<br />უყურე დაო,<br />აქაა ჩვენი ძმის საფლავი, შემორაგული,<br />რატომ არა ჰგავს სურათის გმირი<br />კუბოში მყოფ უხორცო სხეულს?<br />აქ ჩემი გზაა, ორმოებით,<br />მიწაჩაწეულ, ასფალტაცვენილ ადგილებით გამოკვეთილი.<br />უყურე დაო,<br />ესაა ერნესტო გევარა,<br />ფოტოშოპში გადაკეთებული და სამზეჭაბუკე,<br />არადა მიწით ამოსვრილი და ღიპიანი.<br />ეს კი ტატოა,<br />მისი სიკოჭლე არ ეტყობა ნაცრისფერ სურათს.<br />დაო, ნუ ხუჭავ თვალებს,<br />უყურე დაისს,<br />ეს ჩემი ქალაქის მზეა,<br />ყოველ საღამოს იჩხერს ჰაერის უკმარისობას<br />და დილაობით თავის ლომკებს გადაგვაყოლა.<br />ეს კი მტკვარია,<br />თევზის მაგივრად განავლითაა გავსებული და უხარია.<br />შეხედე დაო,<br />ეს არ არის სულ არაფერი,<br />მხოლოდ ოფლის ორიოდ წვეთი თვალში ჩამდგარი,<br />ეს კი შენი და ჩემი ქომაგი, პოლიციაა,<br />ლურჯ პერანგებში, წითელ ტრუსებში გამოწყობილი..<br />უყურე დაო,<br />ეს კარლოა კაჭარავა, სახეშეცვლილი,<br />ანაც უბრალოდ საუკუნოდ დავიწყებული..<br />ეს კი მეფეა, ჩარკვიანი, გაღმიდან ყვირის,<br />ისევ ჰგონია, რომ გადმოცურავს მაზუთიან ზღვას..<br />ნუ უმზერ დაო<br />საკუთარ ფეხებს თავჩაღუნული,<br />ეს სულ არაა ჯოჯოხეთი რომ შეგეშინდეს,<br />უბრალოდ ხალხს აქ თვალები აქვს ჯოჯოხეთური..<br />შეხედე დაო,<br />ეს დავითია, აღმაშენებელი,<br />თავის ცხენზე სამჯერ დიდი, უპროპორციო,<br />ეს კი დაო,<br />აი რომ ჩანს და თან ვერ ხედავ,<br />ეს თვითონ ჩვენი ქალაქია, კასტრირებული,<br />ის ტრუსჩახდილი დგას მსოფლიოს გზაჯვარედინზე<br />და ყოველ გამვლელს და გამომვლელს უფასოდ აძლევს..<br />უყურე დაო,<br />ნუ გრცხვენია თვალების გახსნის,<br />ეს ისტორია ჩვენამდე ბევრად ადრე დაიწყო<br />და არც ჩვენს შემდეგ დააპირებს თავის მოკვლას,<br />უბრალოდ ყოველ დილა-საღამოს,<br />“კურიერამდე”, ტელევიზორში, უნდა უყურო<br />როგორ უყვარს მდიდარს ღარიბი<br />და როგორ ჯობნის სიყვარული გაბოროტებას,<br />უნდა უყურო, გულდასმით და თვალდაწვრილებით<br />და ბოლოს წყნარად შეაფურთხო ნაბიჭვარ ეკრანს,<br />თორემ იქიდან გამოხტება ფარისევლობა<br />და გეტყვის:<br />შეხედე დაო, ესაა ჩემი ურყევი კრედო,<br />მღვრიე და მრუში,<br />გახდი სექტანტი ბუნებრიობის რელიგიის<br />და შენ მიიღებ ორ კილო ფქვილს, შაქარს, პურს<br />და მოწყენილობას..<br /><br /><br />(2008)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-4256672826554153952?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-63420578287892276632008-02-29T13:35:00.000-08:002009-04-17T04:06:26.063-07:00დღე მეცხრამეტე, სადღაც მეოცის მოლოდინში..<br />ბინძური ძაღლი გადარბის ქუჩაზე,<br />კედელზე სტენსილით მიხატული მაო ძედუნი,<br />საყელოაწეული მამაკაცი ბორძიკით მიქანაობს ტრასაზე,<br />წყვეტილი ზოლის გასწვრივ და ირიბად,<br />ფოთოლცვენა გალეულია<br />და იმდენად მარტივია ღრუბლების განლაგება,<br />რომ მათი ყურება ან სნობიზმია, ან პოეზია..<br />დღე მეცხრამეტე, სადღაც მეთვრამეტის გასაყარზე..<br />მკითხავი ქალი ნეკა თითზე იმაგრებს თუთიყუშს,<br />ჭადრის ხეზე ვიღაცამ ამოჩხაპნა “კიდე მინდა”,<br />ჯობდა დაეწერა “აფსუს”..<br />და იმდენად უყურადღებოა ახლა თბილისი,<br />ქუჩებში ხეტიალი არც ბომჟობაა და არც რომანტიკა,<br />უბრალოდ ლტოლვა..<br />დღე მეცხრამეტე, შუადღის სწორზე,<br />იტალიური ეზოს ჩიხთან მყრალი სუნია,<br />წუხელ დალიეს ეზოს ბიჭებმა ქვეყნის სადღეგრძელო,<br />(არაყი არაფრად ვარგოდა),<br />მერე იქვე კუთხეში მიაფსეს და ამოიოხრეს..<br />ყველაფერი ძალიან ჰგავს პაზოლინის შავ-თეთრ კადრს,<br />(ფერადი რომ გადაეღო იქნებ არც მომწონებოდა)<br />მაგრამ არავინ იცავს პაუზებს<br />და სუსხიანი, შიზოიდური ამინდის ფონზე,<br />ქალაქი იღვიძებს პახმელიაზე..<br />დღე მეცხრამეტე..<br />კინოთეატრში აჩვენებენ ჩინურ ავანგარდს..<br />შენობებს ისევ ბუღი ასდით<br />და სიგარეტის კვამლში ჩაძინებულ ბებერ მათხოვარს<br />არ შეუსრულდა დღიური გეგმა, ადგილს წაართმევენ..<br />ჭადრის ხეზე, ახლა უკვე მეორე მხრიდან ამოჩხაპნეს:<br />“სიტყვები.. სიტყვები.. სიტყვები”..<br /><br /><br />(2007)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-6342057828789227663?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-82683512045286720542007-12-20T10:07:00.000-08:002009-04-17T04:02:57.927-07:00ანამ დახურა ფანჯრები..<br />ანამ დახურა კარი...<br />ანამ გადადო ყურმილი..<br />აიღო კალმისტარი..<br />ანამ დაწერა წერილი..<br />ანამ ჩაიცვა შავი..<br />მერე გატენა ნაგანი..<br />ანამ მოიკლა თავი...<br /><br />ტვინში დაიწყო შემოსევა..<br />ტანკებმა ლულები მიმართეს მისკენ..<br />ტაქტიკური გათვლებით ტვინი ორ დღეში ჩაბარდება..<br />გალავანი მორყეულია<br />საკვები გამოილია<br />წყალი დაბინძურდა..<br />მეციხოვნეები წუხანდელი ბობოქარი ღამის შემდეგ თვლემენ..<br />რთულია სექსი ძაღლებთან..<br />ქალები სასოწარკვეთას მიეცნენ და მკერდი დაიხოკეს..<br />რთულია სექსი ცხენებთან..<br />თუმცაღა ალყაშემორტყმულ ტვინში ჯერ კიდევ შერჩათ ღირსება<br />და ნამუსი,<br />და პატივისცემა,<br />რომ ერთმანეთთან არ იჟიმაონ...<br /><br />ანამ გახედა სივრცეებს..<br />ანამ დალია წამალი..<br />ანამ იპოვა სიგიჟე..<br />ვიღაცის გადანამალი..<br />ანამ დაკარგა სურვილი..<br />ანამ დაკარგა ოცნება..<br />ანამ იცის რომ ეს ხალხიც<br />ამ ღამით დაიხოცება...<br /><br />მეორე იერიში გალავნის დანგრევით დასრულდა..<br />ტანკებმა აიღეს ტვინი..<br />იგი იმდენად პრიალა აღმოჩნდა შიგნიდან,<br />რომ ტანკებსაც კი გაუჭირდათ შეღწევა..<br />ორდღიანი ალყის შემდეგ ტვინში დახვდათ:<br />ორი შიშველი მეციხოვნე..<br />მათთან ახლოს ორი მკვდარი ძაღლი..<br />და სამი ნახმარი პრეზერვატივი...<br />სამი თეთრი ცხენი...<br />მათთან ახლოს სამი მკვდარი ქალი..<br />და რეზინის ორი გაუხსნელი პაკეტი...<br />კიდევ ტვინში დახვდათ<br />ძველებურ სკივრში კარგად შეფუთული<br />და კარგად შემონახული<br />ბიბლია....<br />და ტანკებს გაახსენდათ ბიბლია...<br />და ბიბლიას გაახსენდა ტანკები...<br /><br />ანამ დახურა ფანჯრები..<br />ანამ ჩაიცვა შავი..<br />მერე გატენა ნაგანი..<br />ანამ მოიკლა თავი...<br /><br /><br />(2005)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-8268351204528672054?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-8688411881439220472007-12-20T10:06:00.000-08:002009-04-17T04:04:31.983-07:00_ საა..<br />გძინავს?<br />ჯერ არ დაიძინო რა, სა..<br />შენთან ლაპარაკი მინდა..<br />სა,<br />იცი, მე ისევ მაწუხებს სუიციდი,<br />დღეს გიყურებდი და ვერც..<br />სა, იცი, ისე რთულია გაძვრე უდაბნოში,<br />რომ მე ისევ უწყლოდ ვრჩები..<br />სიცივემ ხელები დაისერა და სისხლი სულ მე მასვა,<br />მერე კი შენზე მელაპარაკა, სა..<br />ჩემი თვალები თაღებად ეფარებიან ტკივილს<br />და მე სულ ვსველდები, როცა წვიმს,<br />რადგან შენ მახსენდები და ვტირი..<br />სა,<br />ვიცი ისევ გაწუხებს სუიციდი..<br />ვიცი, რწმენამდე გზებია, რომლებზეც შენ ჩაგქოლავენ,<br />სულ 3 გზაა, სა,<br />ტკივილი, სიცივე და სევდა,<br />იცი, მე სულ მინდოდა შენთან ერთად მეფრინა ცაში,<br />სა, მოდი რა, ნუ ვივლით გზებით,<br />უბრალოდ ერთხელაც დავიკიდოთ ეს დედანატირები მიმართულებები:<br />მარჯვნივ, მარცხნივ, წინ და უკან..<br />მოდი რა, დავიკიდოთ და უბრალოდ ზემოთ წავიდეთ..<br />შენ ხომ იცი ფრენა?<br />ხომ შემპირდი გასწავლიო,<br />ჰოდა..<br />სა..<br />იცი, გუშინ შენი დღიური წავიკითხე,<br />ვიცი..<br />ვიცი ისევ გაწუხებს წვივების ტკივილი,<br />მე კი სულ მინდა დაგარწმუნო, რომ<br />ჩემთვის არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს იმას,<br />რომ შენ ფეხს მოგაჭრიან..<br />მე მაშინაც მიყვარდი, როცა მანქანამ დაგარტყა<br />და 3 დღის განმავლობაში, ექიმები მხოლოდ შენს სიკვდილს ვარაუდობდნენ..<br />სა..<br />ალბათ დღესაც არაფერი გიჭამია..<br />იცი, გუშინ ქუდი მოგიქსოვე,<br />მინდა, რომ სულ თავზე გეფაროს, თორემ გამიცივდები..<br />შენ ხომ ისეთი სუსტი ხარ, რომ სულ ავადმყოფობ..<br />სა..<br />მოიხსენი რა ეგ სათვალე,<br />მოიხსენი ეგ შავი სათვალე,<br />არ გიხდება,<br />შენს თავს ვფიცავარ, არ გიხდება..<br />შეხედე მზეს და იფიქრე..<br />ჩემზე ნუ იფიქრებ,<br />უბრალოდ, მიხვდი, რომ მარტო არ ხარ<br />და ის ხმელი ჭადარიც, რომელზეც ბავშვობიდან ცდილობ აძვრე,<br />მხოლოდ ილუზიაა,<br />და არანაირი ნატვრის ხე არ არსებობს..<br />სა..<br />გამიგონე რა..<br />მე ისევ ვთოვ და არასოდეს მოგცემ იმის საშუალებას,<br />რომ შენი ახალი პალტო ჩაიცვა,<br />არ გიხდება შავი, სა.. არა..<br />ვიცი, ყოველ დილით უყრი ბეღურებს<br />შენი საუზმიდან გადარჩენილ ნამცეცებს,<br />არადა ამ ბოლო დროს სულ აღარ ჭამ, ხომ ვიცი..<br />ვიცი..<br />ვიცი, სა, მეც გახსოვარ,<br />ვიცი შენ უკვე ისე შეეჩვიე უდაბნოს,<br />რომ აღარც კი გახსოვს ბოლოს როდის იყავი მყინვარზე,<br />მე კი სულ გელოდები..<br />ჩემი სახლის უკან რომ ქუჩაა, იქ გელოდები..<br />ქაშუეთის წინ რომ მათხოვარია, იქ გელოდები..<br />ცაში ნაწვიმარზე გელოდები<br />და ხვალ, მთაწმინდას რომ პანთეონში დაასაფლავებენ,<br />იქაც დაგელოდები..<br />და ვიცი, მოხვალ,<br />ისევ ისეთი სევდიანი და მკრთალი,<br />ვიცი მოხვალ და თვალებში ჩამაწვეთებ შენს კაპრიზებს,<br />ვიცი..<br />მოხვალ და ძველებურად მეტყვი:<br />_ სანდრო, მოვედი, გახსოვარ? მე საქართველო ვარ..<br /><br />და მე გაკოცებ..<br /><br /><br />(2006)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-868841188143922047?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-26980453802336454522007-12-20T10:03:00.002-08:002009-04-17T04:07:26.176-07:00სადაც არ არსებობს დრო..<br />ჩვენ ვერითმებით სარკეებს<br />და პელევდიკეის არილთა არმია ჩვენი სათაურია..<br />სადაც არ არსებობს სინათლე..<br />გახსოვდეს,<br />სიცოცხლის იქით რომ სულთა სამეფოა<br />და იმ სამეფოს იქით რომ კიდევ სიცოცხლე სჩანს<br />ჩვენ იქაც სარკეებს ვემსგავსებით,<br />ერთმანეთში ჩასახულ და არეკლილ სარკეებს,<br />რომლებიც ბადებენ და ითავსებენ სხვებს<br />და იმ სხვებში საკუთარ თავს<br />და რომ არ არსებობს ზღვარი,<br />ეს მხოლოდ ჩვენი ეპიგრაფია..<br /><br />დღეებს გაღმა ფარდებია,<br />დანალექი იონები..<br />ხმები წარსულს ბარდებიან,<br />ჩუმი აპპასიონები,<br />მხოლოდ განცდებს ავიწყდებათ<br />გარიყული ღამეები..<br />ხანდახან რომ წამი წყდება,<br />რატომ სდუმან კამეები?<br />დღეებს გაღმა თვალებია,<br />სევდიანი კელიები,<br />შენი სუნთქვა მყვარებია,<br />როგორც ცისკრის რელიეფი<br /><br />სადღაც არ არსებობს ფიქრი..<br />გრძნობების იმპერიაში გონება პერსონა ნონ გრატაა,<br />ეს ჩვენი სამყაროა..<br />შენი და ჩემი..<br />მხოლოდ თვალების..<br />ფერების..<br />ფერების ფერების..<br />და ფერების ფერებით ჩვენ ვფრინდებით<br />სიძნელეთში..<br />სადაც მთავარი კანონი სიმარტივეა..<br />ოდესმე შენი კანისფერი ოკეანეს აღაფრთოვანებს<br />და ის წყალს შეიღებავს,<br />მერე მე გავიცნობ შენი ფიქრისფერ ქალთევზებს,<br />შენი სულისფერ თვალებს გავახელ<br />და სულ შენს გრძნობისფერ სამეფოში ვიცხოვრებ..<br />და რომ არ არსებობს ფიქრი,<br />ეს მხოლოდ ჩვენი პროლოგია..<br /><br />სვიებით მოხატულ ნაცრისფერ წარსულში<br />ქარებმა აწამეს ფერადი მთვარე..<br />იხილეთ ლეგენდა კასანდრას სიმართლის,<br />მე ვერ მოვასწარი რომ დამეთვალე..<br />მე მხოლოდ ვღებავდი მიწიერ ბიბლიას<br />და ღმერთმა მიამბო ამბავი შენი,<br />გახსოვდეს, სიცოცხლე უსრული ციფრია,<br />ხან წარღვნის მომტანი, ხან დილის მშვენი..<br />გახსოვდეს, სინათლე ყრუ ლექსის სტროფია,<br />ქარებად შენიღბა ეკლების კიბე,<br />მზის დაავადება უბრალოდ ცოფია..<br />მე ვერ მოვახერხე, რომ შემეკრიბე..<br />და ნისლის ქუჩაზე ფიქრების კუთხეში<br />თმაზე ცისარტყელით გიხილე ისევ..<br /><br />სადაც არ არსებობს დრო..<br />ჩვენ ვერითმებით ერთმანეთს<br />და ოკეანური სარკეთა დარბაზი ჩვენ რომ გვცემს თაყვანს,<br />ჩვენი სიყვარულის პოემაა, დედა..<br /><br /><br />(2006)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-2698045380233645452?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-62441954416862334082007-12-20T10:03:00.001-08:002009-04-17T04:08:36.248-07:00და უდაბნოს ქვიშიდან წამოსული ნიავის მტევნებით,<br />და არილებით<br />და დევნით<br />ლეშგამომშრალი მდინარეებით<br />და კვდომით<br />და აუსრულებელი მზერით<br />და სიტყვით<br />ვეფერებით სულს<br />და სიოს მისას<br />და ქროლვას მისას<br />და გარემოს ალმოდებული ოცნებებიდან<br />და ფიქრით<br />უკალაპოტო სიყვარულით<br />და ლოცვით<br />და ლოცვით<br />და განუგებელი ლანდებივით<br />ოქროსფერი ფარდებით<br />და წვიმის ღილაკებით<br />თაფლით და შოკოლადით<br />და ფრაზებით<br />სიტყვებით<br />ცეცხლით და ლოკოკინებით<br />და ალუბლებით..<br />უფალო ჩვენო<br />და მათო<br />და შენო<br />და უფალო სიტყვიერო<br />და გრძნობიერო<br />და განცდიერო<br />ლაქებით ვიმოსებით და ვწვებით..<br />და მოგვიყევი ზღაპარი და დაგვაძინე<br />უფალო ჩვენო<br />და ძაძებით და ჯინსებით<br />ვთვრებით და ვთბებით<br />და ვთბებით<br />და ვთბებით<br />ტუჩებით<br />ბაგეებით<br />თითებით<br />და ფიქრებით<br />და ვყვარობთ<br />და გვიყვარს<br />ერთი<br />და ათასი<br />და ერთმანეთი..<br />და გამთბარი ხელისგულებით ლოყებზე<br />ვედებით და ვსრიალებთ<br />თბილ და თაფლისფერ არომატებში<br />და ცხელი შოკოლადის ლაგუნებში<br />და სიმშვიდით<br />და სიჩუმით<br />და კოცონთან დატოვებული ვნებებით<br />და არდამწვარი იმედებით<br />და მუქი ფერისფერი ფოთლებით<br />და ჯინსის ქურთუკებით<br />და ქალამნებით<br />და თოლიებივით ფაფუკი წამწამებით,<br />თბილი ლოგინიდან აფრენილი სულით..<br />და სული კოსმოსია ღრმა<br />და სული კოსმოსია ღრმა..<br />და სული კოსმოსია ღრმა...<br />და ვიბადებით<br />გალაქტიკებში და თივის ზვინებში<br />და ჩალისფერ ქალაქებში<br />და უფალო ჩვენო<br />და მათო<br />და შენო<br />და უფალო მეგობარო<br />და მამაო<br />და სულო ჩვენო უფალო<br />წაგვიყვანე თბილ სახლში<br />და ქოხში<br />და ტაძრებში სიყვარულის<br />და შემოგვიკრიბე უფალო შენს გარშემო<br />ცხელ ბუხართან<br />წვიმიან საღამოს და<br />ცეცხლთან<br />და ფიქრებთან ჩვენთან<br />და წაგვიკითხე ზღაპრები<br />და გრძნობები<br />და ვთვრებით საკმევლის სუნით<br />და სასუფევლის ფერებით<br />და ვთბებით ბუხართან უფალო<br />და შენს კალთაზე მოკალათებულები<br />და ვთბებით<br />და შენი ხელისგულები<br />მეგობრების ჩვენთა<br />და ძმების ჩვენთა<br />და მამების ჩვენთა<br />გვითბობენ ლოყებს და თითებს<br />და ვთბებით უფალო<br />და მოგვეფერე უფალო ჩვენო<br />და მათო<br />და შენო<br />და უფალო გრძნობიერო<br />და მოვეფეროთ ჩვენ ერთმანეთს<br />და გვაკოცე უფალო შუბლზე<br />რადგან მამა ხარ და ძმა ხარ და მეგობარი ხარ<br />და სული ფოთოლცვენაა<br />და სული შენია და კოსმოსია და მესიაა<br />და სული კოსმოსია ღრმა<br />და ვთბებით<br />და ვთბებით<br />უფალო,<br />ჩვენ შენ გვიყვარხარ!<br /><br /><br />(2006)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-6244195441686233408?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-84839496850523448622007-12-20T10:00:00.001-08:002010-03-11T07:07:19.979-08:00<p>მეათასეჯერ დავიწყე ფიქრი,</p><p>მე ათას ჯერმა უფრო მამტვერა,</p><p>თვალზე გამაკრა ას ფენად ლიბრი</p><p>და ასი ათასს გადამამტერა..</p><p><br /></p><p>მამონტისხელა გული დანაცრა,</p><p>მომენტად მიხმო მარტივმა აზრმა,</p><p>სულში ჭაობად წყალი დამაცრა,</p><p>ტვინი მიქცია მეწამულ პლაზმად...</p><p><br /></p><p>ამაოება.. განვმარტე თხოვნით,</p><p>ბგერა ბგერაზე მარცვლად დამაჯდა,</p><p>პირველი სიტყვა ოთხი თანხმოვნით</p><p>განმარტოებას დაუდარაჯდა</p><p><br /></p><p>გადაეზილა ქაოსი წესრიგს,</p><p>გადაჯაჭვული ბნელი სინათლის,</p><p>არ დაემგვანა თუმცაღა ვერლიბრს,</p><p>რაღაც მარცვალი შერჩა სიმართლის...</p><p><br /></p><p>ათასმეერთედ ფიქრი ფუჭია,</p><p>თუკი ათასჯერ ცდას ვერ დასჯერდი.</p><p>მთელი სამყარო ერთი მუჭია,</p><p>ხუთიოდ თითით გამონაჭედი...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-8483949685052344862?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-2373886238294479242007-12-20T09:59:00.000-08:002009-04-17T04:09:39.880-07:00ჩემი დაცემა გარდაუვალია..<br />ჩემი დაცემა გარდაუვალია..<br />ვტოვებ ჩემს სხეულს<br />და მიწასთან კავშირდაკარგული ვფრინდები აერში,<br />ვიშლები ნაწილებად,<br />ხელებად და ტვინად,<br />თქვენ თელავთ ჩემს ხორცს,<br />ფეხებით მტვერს აყრით და აფურთხებთ მას,<br />მე ვტირი, რადგან მიყვარდით თქვენ<br />და სისხლშერეული ქვები იკავებენ ჩემი ტვინის ადგილს<br />ჩემს დაჩეჩქვილ თავის ქალაში..<br />თქვენ იცინით და ნაცრისფერ ღრჯოლებს აჩენთ,<br />გინდათ მიპოვოთ უკანასკნელი სუნთქვის ადგილი,<br />გინდათ მოძებნოთ ეპიცენტრი ჩემი გრძნობების,<br />მე კი აურა სადღაც ზემოთ, თან წავიყოლე<br />და სულჩაჭიდებული აერის ხავსზე<br />ვგრძნობ როგორ ვისხლეტავ წვიმის წვეთებს,<br />ქარბორბალები ჩემი სულის გარშემო..<br />ბრბო თანდათან ქუჩდება და ბნელდება ჩემი თვალსაწიერი,<br />რომელშიც ვერ ვპოულობ მუდმივ სამაჯურს,<br />ფსალმუნების შეკვრას და ხველებას..<br />მხოლოდ წერტილები მკვდარი ენერგიით ისევ გაჰკივიან,<br />აღრეული ხმებით ცდილობენ თავების დაძვრენას<br />მსუბუქი ბაზრიდან, სახელად მკვლელობა..<br />მე ვცნობ თქვენს სახეებს...<br />აი შენ ქვას მესვრი..<br />აი შენ სკამს ფეხს მოაცლი და იმით ჩამქოლავ,<br />აი შენ კი.. უბრალოდ ბოლოს მოხვალ სეირის საყურებლად<br />და შვილს თვალებზე ხელსაც არ ააფარებ..<br />ჩემი დაცემა გარდაუვალია..<br />ჩემი დაცემა გარდაუვალია..<br />ვტოვებ ჩემს სხეულს და სიყვარულის უსაზღვრო მაღაროს,<br />მარად ლტოლვილი ჩემი სული განიცდის დევნას<br />და დამწამებენ მე შენს მკვლელობას!<br />და დამწამებენ მე შენს ღალატს!<br />და დამწამებენ მე შენს წამებას!<br />და წამის ქროლვით დაუფიქრებლად მომისჯიან ფერთა აღრევას,<br />მერე ცეცხლები, მიზნად ქცეულ მონატრებიდან<br />თავს დაიძვრენენ და ჩემს მკერდზე დაიძინებენ,<br />უბრალოდ მშვიდად მე შევხვდები შავ სტუმარს ცელით<br />და არასოდეს ვინანებ რომ ასე მიყვარდი,<br />მე არასოდეს ვინანებ რომ შენ გაგაღმერთე,<br />სისხლჩაქცევებით და დისტროფიული აღნაგობით,<br />მუდმივი ჭლექით და კოჭლობით,<br />მე არასოდეს ვინანებ რომ შენ მოგეძღვენი,<br />სულდახვრეტილი და თვალებმღვრიე წვიმის ბიჭი,<br />შენსავით მკრთალი და ჩუმი და სევდანარევი,<br />სარდალი მხოლოდ ჭუჭყიანი პეიზაჟების..<br />ვეღარ ვმართავ საკუთარ სიტყვებს, ნაწერ სტრიქონებს,<br />ყოველ მეორე ფანტაზიას სიკვდილი ახლავს,<br />ეს უიმედობის სამყაროა,<br />გაფუჭებული ტელევიზორები ჩვენს სულებს ემსგავსებიან<br />და გადამწვარი ნათურები თვალებს ჩვენსას,<br />მხოლოდ არ ვიკრავთ ღამის ფარვანებს,<br />რადგან თვალებში მათთვის ზედმეტად ბევრია ტკივილი<br />და თავის ტკივილითვე დამანჭულები<br />ცდილობენ ისე ამოიწვან მთელი სხეული,<br />რომ არც ერთ წამს არ იფიქრონ ადამიანზე..<br />მე დამწამებენ შენს ღალატს<br />და აღარასდროს არ მეტყვიან ამისთვის აუგს,<br />მხოლოდ მაშინვე,<br />სისხლმოჭარბებით აიმღვრევენ გულის უპეებს<br />და უფიქრალი, გაშმაგებული სახეებით<br />გვიან ღამით, მტვრის გროვაში მე გამყიდიან..<br />ჩემი დაცემა გარდაუვალია..<br />ჩემი დაცემა გარდაუვალია..<br />ვტოვებ ჩემს სხეულს,<br />ვიგლეჯ ტკივილებს და მოგონებებს, ჩაკიდულებს სულის თონეში,<br />ვიგლეჯ და ვწყვიტავ ფიქრების ძარღვებს<br />და ვიტრიალებ მთელს სხეულში ბენზოხერხივით,<br />მე ნაკუწ-ნაკუწ ვერითმები ანომალიას<br />და შენ მოდიხარ..<br />მე მილეწავენ გრძნობის კიდურებს,<br />და შენ.. ახლაღა??<br />მაინც მახსოვხარ..<br />მე შენ მახსოვხარ..<br />მე შენ მახსოვხარ..<br />საააააააააააა!!!<br /><br /><br />(2007)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-237388623829447924?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-55646478470029112802007-12-20T09:09:00.001-08:002009-04-17T04:10:03.949-07:00ჰეი, კრემატორო!<br />სანამ მოწევდე ჩვენს ბილწ სხეულებს,<br />ჩაწყობილებს სიგარეტივით ერთ დიდ კოლოფში,<br />სულ ერთხელ მაინც ასძახე ცას ალილუია!<br /><br />ჩვენ ვისწავლეთ სიყვარულის მლაშე თეორია<br />და ფურცელ-ფურცელ ვახარისხებთ სიცოცხლეს სტამბაში,<br />სადაც გვბეჭდავენ და გვიშვებენ გასაყიდად ტირაჟით 1.<br />მაღაზიებში თაროებზე შემოდებულებს<br />ჩვენ აღარც გვახსოვს სათაურად რა გვაწერია<br />და სარჩევს მხოლოდ დალპობისას თუ აღმოვაჩენთ,<br />მერე კი ვინმე უწიგნურმა თუ არ გვიყიდა,<br />მაკულატურად ვიქცევით და საუკეთესო შემთხვევაში<br />ცეცხლზე დაგვწვავენ,<br />ან უარესი, ტვინგადაკეთებულებს ისევ გვიხმარენ ტუალეტებში<br />და ოდესღაც მისიებით გადატვირთულებს,<br />მხოლოდ უნიტაზს გვაჩუქებენ გარდასაცვლელად..<br /><br />ეს ჭაობია უნაპირო<br />და ტალღებმორთხმით გაჭიმული ჩვენს სასულეთში,<br />ფსკერისკენ გვითრევს..<br />ჭაობი, რომელსაც მხოლოდ გვამების შესანახად იყენებენ<br />და ვინმე უცხომ სულ შემთხვევით ფეხი თუ ჩადგა,<br />თხემით ტერფამდე ჩაიყოლებს და ამოავსებს<br />ბინძური წყლით და სისხლისფერი წყალმცენარეებით,<br />ეს ჭაობია, სადაც ვაშენებთ ყოველ დილით ოქროს სასახლეს,<br />სადაც ვყიდით და ისევ ვყიდულობთ საკუთარ ფიქრებს,<br />ჩაყინულები მდუღარე წყალში ნიღბებს ვიკერავთ<br />და პომპეზური, გაპრანჭული მასხარებივით ვირგებთ სახეზე,<br />თან ისე მჭიდროდ რომ არასოდეს არ დაგვჭირდეს მისი დახევა,<br />მერე კი მღვრიე ჭაობიდან თავს რომ ამოვყოფთ,<br />აღარც კი გვახსოვს რომელია ნამდვილი სახე,<br />ბრჭყვიალა, ღიმილშენახმობი და მატყუარა,<br />თუ უხარისხო, სევდის და მტვრის ორნამენტებით..<br />ეს ჭაობია უნაპირო,<br />სადაც ყოველდღე ბოზდებიან ღვთისმშობლის წილხვედრი ქალიშვილები,<br />სადაც ყოველდღე ჯდებიან წამალზე ქრისტეს მეომრები,<br />ჭაობი, სადაც სისუფთავის ფუტლიარები<br />რუხი შენობების ფანჯრებიდან ძირს გადმოყარეს<br />და ზედ ფეხები შეაწმინდეს ლოკოკინებმა..<br /><br />ჩვენ ვისწავლეთ წერა ლოცვების და რექვიემების,<br />ვისწავლეთ დღაბნა, საკუთარ ტვინში, საღებავების<br />და მათხოვრებით დამძიმებულ ტროტუარებზე<br />ისევ დავხატეთ ჩვენი სისხლით კრემატორიუმი,<br />შენ კი, კრემატორო,<br />ნურასოდეს მოგერიდება ჩვენი სხეულების ფერფლზე დაფურთხება,<br />რადგან არ გვახსოვდი სიკვდილამდე, განცდებდამჭკნარებს<br />და მხოლოდ ისღა დაგრჩენია,<br />რომ სანამ მოწევ ჩვენს სხეულებს სიგარეტივით,<br />სულ ერთხელ მაინც ასძახო ცას ალილუია!<br /><br /><br />(2007)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-5564647847002911280?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-31492716508859626852007-12-20T09:08:00.001-08:002009-04-17T04:10:23.614-07:00ღამის ნაწნავებიდან დრო მარტივი პლურალია<br />შენ და მე რომ გვიყურებს<br />დალურჯებული თვალებით..<br />მაჰიპნოზირებელი კომპიუტერები ენის ქვეშ<br />და ვირტუალური გეტოები ტვინში..<br />ჩვენ ვიღდგენთ გუშინდელ თამაშებს,<br />შენ გახსოვს რამდენჯერ გაკოცე შუბლზე..<br />ბიძია თომას არ ახსოვს..<br />ელექტროსიყვარულები ირთვებიან ყოველ საღამოს,<br />პირობითობის გზაჯვარედინზე ანთებენ კოცონს<br />და სხივების გადაკვეთის წერტილში იბადება ბავშვი,<br />რომელსაც არ აცვია რეიტუზები,<br />არამედ აცვია რეზინის ჩექმები<br />და უკეთია თეთრი ხელთათმანები..<br />შენ დგახარ ფანჯარასთან და უყურებ წვიმას..<br />თავს ადებ ფანჯრებს და ეკრობი ტუჩებით,<br />მინებზე ჩამოდის წვეთები წურწურით,<br />მე კი ვეღარსად ვამჩნევ დანაორთქლს..<br />იცი, კამბოჯაში გუშინ ბიძია თომა მოკლეს..<br />გკიდია ხო?<br />ქუჩის ლამპიონები ალტერნატიული მზეების სტატუსით<br />თვალებში მანათებენ პეპლების ფერფლს<br />და ქუჩებში სუნი დგას მყრალი კატების..<br />ვის უყვარს თამაში სვავების ყანაში?<br />მეზობელს, ძაღლების გამზრდელს და გამყიდველს,<br />თუ საყვარელს, ყველაზე საზიზღარს ამქვეყნად?<br />long live rock and cock!!<br />ფლიაჰ..<br />ღამის ნაწნავებიდან დრო მარტივი ამორალია,<br />წითელი ყაყაჩოების მინდორში წაქცეული ბავშვივით ალალი<br />და ყოველ საღამოს კედლებს რომ ეყრდნობა,<br />სულაც არ ფიქრობს სასაფლაოზე..<br />ვიღაცას არ სწყინს,<br />რომ ჩვენ გვძინავს საკუთარ კუჭში<br />და მზერებს ვატანთ მთვარისკენ ნაწლავებს..<br />იცი, ბიძია თომას შვილი მოუკლეს..<br />იცი, ბიძია თომას შვილი მოუკლეს..<br />იცი, ბიძია თომას შვილი მოუკლეს..<br />იცი, ბიძია თომას შვილი მოუკლეს..<br />არ იცი, ბიძია თომას შვილი მოუკლეს..<br />იცოდი, რომ ბიძია თომას შვილი მოუკლეს?<br />გაიგე, ბიძია თომას შვილი მოუკლეს..<br />გესმის, ბიძია თომას შვილი მოუკლეს..<br />აუუ, ბიძია თომას შვილი მოუკლეს,<br />ხედავ, ბიძია თომას შვილი მოუკლეს,<br />ვაა, ბიძია თომას შვილი მოუკლეს,<br />იცი, ბიძია თომას შვილი მოუკლეს..<br />ჰეეეი, ბიძია თომას შვილი მოუკლეს..<br />ჰეეეეეეეეეეეეეეი,<br />გკიდია ხო?<br /><br /><br />(2007)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-3149271650885962685?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-87404890207035266662007-12-20T09:04:00.002-08:002009-04-17T04:11:02.783-07:00ხედავთ, ჩემს ირგვლივ სხვები დაფრინავენ,<br />ფრთები მინდა!<br />ჰაერი იპობა შვიდად და მე ვხედავ წვიმას,<br />მას ჩემთან მოყავს მზე და მზე გადის კედელში..<br />ჩემი კედლები ინგრევიან,<br />მე ვამტვრევ რქებს და ტოტებით ვამთელებ მდინარეს..<br />აქ არავინაა ნაცნობი, არავინ მიწვდის ხელს,<br />აქ დადიან შავ ლაბადიანი მამაკაცები,<br />რომლებსაც არ აქვთ ხელები<br />და გველები მათ მაგივრად გამონაზარდი,<br />ჩემს ქვეშ მიწაა, ხედავთ, აქ სხვებიც დაფრინავენ!<br />ეს ქაოსია,<br />ან ჩემი ბავშვობა,<br />მე არ მახსოვს გზა, რომლებსაც გავდიოდი<br />და მტვერი არ მახსოვს,<br />ბურუსია.. საშინლად მცივა.. აქ არავინაა ნაცნობი..<br />მე მახსენდება თამაზ ბაძაღუა<br />და მეშინია ჩემი სიფხიზლის..<br />არსად ჩანს ფრთები და მაინც დაფრინავენ ისინი..<br />და მე ვყვირი:<br />წამიყვანეთ თქვენთან ლურჯო ანგელოზებო!<br />წამიყვანეთ, მალე, ლურჯო ანგელოზებო!<br />წამიყვანეთ მაღლა ლურჯო ანგელოზებო!<br />წამიყვანეთ, მცივა, ლურჯო ანგელოზებო!<br />ნეკა თითიდან სისხლი მომდის,<br />დეეეეეეეე, მტკივა, ჩემი სისხლიანი ხელები მტკივა,<br />სად არის იესო! სადაა იესო,<br />სისხლი მდის, შენ მომიტან თეთრ სახვევებს და სისხლს გამიჩერებ,<br />ხელზე მაკოცებ და ხელს თმებზე მომითათუნებ,<br />მე გამახსენდება მამა,<br />რომელიც არასოდეს მყოლია<br />და შენ დაგიძახებ ასე: იესო მამა..<br />მაგრამ არ მახსოვს გზა, რომლითაც გელოდი,<br />რომლითაც მოდიოდი ხოლმე ბავშვობაში,<br />შობის ღამეზე, როცა თავს ვიმძინარებდი, რომ საჩუქარი დამხვედროდა<br />და მხვდებოდა მხოლოდ სიტყვები,<br />“გილოცავ, საჩუქარი ხომ არაა მთავარი, მე შენ მიყვარხარ”..<br />არეულობა..<br />არეულობა..<br />აღრეულობა..<br />ქინქლები დაფანტულად მედებიან თვალის უპეებში,<br />ცრემლი მიგროვდება და ნაგვის ურნას ვეძებ, რომ დავიმალო..<br />აქ არავინაა ნაცნობი..<br />მე მახსენდება ანასტასია<br />და ველოდები მეტალის პეპლებს, რომ ნატკენი თითით ჩამოვეკიდო<br />ოქროსფერ მძიმე ფურცლებზე და გავყვე იქ,<br />საიდანაც გავაგონებ ჩემს ძახილს:<br />წამიყვანეთ თქვენთან ლურჯო ანგელოზებო!<br />წამიყოლეთ თქვენთან ლურჯო ანგელოზებო!<br />ამაფრინეთ თქვენთან ლურჯო ანგელოზებო!<br />დამიტოვეთ თქვენთან ლურჯო ანგელოზებო!<br />ალიო?<br />ეს ზეცაა?<br />ზუმერი გაბმულად მიჩვენებს კომურ მდგომარეობას,<br />საიდანღაც ჩნდებიან თეთრხალათიანი მელიები<br />და მწვანე ქვებით აწვებიან ტელეფონის ჯიხურს,<br />რომელშიც წვიმას შევეფარე,<br />მე კი ისევ უდაბნოში ვხვდები..<br />აქ გველებია?<br />მე მეჯავრება ოაზისები!<br />წყალიც არ მინდა და მხოლოდ მიწა..<br />მიწა..<br />მიწა მწამს და ცეცხლი და ცეცხლი და<br />მომენატრა ცეცხლი მე<br />ცეცხლი მე<br />მომენატრა მე ცეცხლი!<br />მე კი ვხვდები რომ ეს საუკუნე შევკარი მხოლოდ ფურცლებით..<br />და დასტებს წლებისას არ აქვთ ბაწრები გადასაჭერად,<br />მხოლოდ ყულფები..<br />ყულფები, როგორც თეთრი მთვარეები<br />და მე მახსენდება გიო საჯაია<br />და გავურბივარ ღამის ტარანტულებს..<br />ჩემი გაქცევაც სხვათაშორისია..<br />ბილიკები, სადაც ფეხები ეწებებიან მიწას..<br />აბსურდული კანონიკაა საზოგადოება,<br />და საზოგადო ჭეშმარიტება - აბსურდი!<br />აქ არავინაა ნაცნობი..<br />ტუჩებს ვეღარ ვიძრობ,<br />ხედავთ ჩემს ირგვლივ სხვები დაფრინავენ,<br />ეს არაა თქვენი დედამიწა..<br />მგონი გავირინდე..<br />მგონი მე სახლში ვარ, და დამელოდება??<br />ზამთარი თოვს და გარშემო სივრცე<br />ჩემსკენ აბრუნებს ნარინჯის თვალებს..<br />მე მტკივა ლექსი და თოვლი,<br />მგონი მივფრინავ, კივილი მახრჩობს!<br />მე ვარ სარდალი თეთრი ზამთრის და ალექსანდრიის!<br />მე ვარ სარდალი თეთრი ზამთრის და ალექსანდრიის!<br />მე ვარ სარდალი თეთრი ზამთრის და ალექსანდრიის!<br />ადამიანებო, მე ოქროს წვიმას მოვიყვან<br />და თქვენ სამუდამოდ ამოხოცავთ ერთმანეთს<br />და მხოლოდ პოეტებს დატოვებს მამა..<br />და მხოლოდ პოეტებს დატოვებს დედა..<br />და მე მახსენდება ნატო ინგოროყვა<br />და ვიხდი და ვიცმევ საკუთარ სხეულს,<br />ვიხდი და ვაცმევ ჰაერს და ხეებს,<br />როგორც კომპასებს, ვლეწავ იმედებს,<br />ვლეწავ ნათურებს, ვაგდებ ბილეთებს<br />და მხოლოდ სისხლის ამოთქმით ვყვირი!<br />წამიყვანეთ თქვენთან ლურჯო ანგელოზებო!<br />მომენატრა თქვენთან ლურჯო ანგელოზებო!<br />ამიტაცეთ თქვენთან ლურჯო ანგელოზებო!<br />დამიტოვეთ თქვენთან ლურჯო ანგელოზებო!<br /><br /><br />(2007)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-8740489020703526666?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-31234124162351173892007-12-20T09:04:00.001-08:002009-04-17T04:11:29.518-07:00ჩემთან მოვიდა პეპელა, რომელსაც არ ჰქონდა ფრთები..<br />და მკითხა პეპელამ: სადაა მამა?<br />თვალების არევით, მექანიკური სუნთქვით და გაოცებით<br />მე მხოლოდ გავჩუმდი და მივუთითე ლამპიონზე,<br />რომელიც ჩაქრა..<br />ჩემთან მოვიდა უცხოპლანეტელი, ნამდვილი ყურებით..<br />და მკითხა უცხოპლანეტელმა: სადაა მამა?<br />ტვინის გაჩხრეკით, დასუსტებული ნერვებით და ბოდვით<br />მე მხოლოდ გავჩუმდი და მივუთითე მთვარეზე,<br />როცა გათენდა..<br />ჩემთან მოვიდა ქვა, რომელიც არ იყო ძვირფასი..<br />და მკითხა ქვამ: სადაა მამა?<br />თითების მტვრევით, გულის ფეთქვის შეკავებებით<br />მე მხოლოდ გავჩუმდი და მივუთითე ასფალტზე,<br />რომელიც აყარეს..<br />ჩემთან მოვიდა თოვლის გუნდა, რომელიც იყო მიწიანი..<br />და მკითხა თოვლის გუნდამ: სადაა მამა?<br />ტუჩების მოყინვით, ოდნავი კანკალით და უპირობოდ<br />მე მხოლოდ გავჩუმდი და მივუთითე ნაძვის ხეებზე,<br />როცა გაზაფხულდა..<br />მაგრამ ვერასოდეს ვუხსნი ჩემს ძმისშვილებს,<br />როცა მეკითხებიან: სადაა მამა?<br />ცრემლების შეკავებით, სულის ამოვარდნით და ფიქრების დანაწევრებით<br />მე მხოლოდ ვჩუმდები და ვუთითებ ცაზე, უცისარტყელოდ..<br />მათ კი რახანია არ სჯერათ ჩემი,<br />რადგან უკვე წამოიზარდნენ და მიხვდნენ,<br />რომ ჩემი ძმა ცაში კი არა,<br />სადღაც იქაა,<br />სადაც პეპლების, ქვების, თოვლის და უცხოპლანეტელების მამები ცხოვრობენ..<br /><br /><br />(2007)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-3123412416235117389?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-62370166700142732332007-12-20T09:03:00.001-08:002009-04-17T04:12:56.053-07:00ოვვა იალა!<br />დილა იწყება კვნესით..<br />რა უცნაური სიყვარული სცოდნიათ აღმოსავლეთში,<br />ფიქრის ღრუბლებით მოქუფრული,<br />ყოველ გამოხედვას ფერი აქვს წვიმის და წვიმა კი არ ჩანს..<br />ეს სამეფოა განწირული ემბრიონების..<br />ოვვა იალა!<br /><br />მინარეთებზე შემომჯდარი პატიოსნება<br />ხარბად ეტანება ამერიკულ წყურვილს..<br />რა უცნაური ფიქრი სცოდნიათ აღმოსავლეთში,<br />თითქოს აქ მხოლოდ ცაა წყნარი, მზეა ღიმილის,<br />მაგრამ სულ მიწას ჩასჩერებიან ტირიფებივით<br />და ბავშვი, ცრემლით ხელ-პირს რომ იბანს განთიადისას,<br />ოცნებობს მხოლოდ ავტომატზე, ბევრი ტყვიებით..<br />და აქ თოჯინებს მიუჩინეს რა ხანია მყუდრო ადგილი,<br />ცეცხლის ზვინებში, მიწის ღრმულებში..<br />ჰირან! ოვვა იალა!<br />გაკივლებული ვნებებით<br />და მზის ჩასვლისას მიძინებული ანგელოსებით..<br />აქ ყოველ წამს სჭედავენ თვალების ამბოხს,<br />თქრიალით ღვრიან საკუთარ სისხლს გასამრავლებლად,<br />სერავენ ღურბლებს წვეტიანი მზერის ისრებით<br />და არც ელიან ცისგან შვებას..<br /><br />ოვვა იალა!<br />დღე სრულდება კვნესით დაღლილი ქალებით<br />და ბავშვები ტალახებში იბანენ ფეხებს..<br />ჰირან! ოვვა იალა!<br />დაწნეხილი ოცნებებით გაზიპულ თმებსაც<br />ხშირად ეტყობათ წუხანდელი ნაოცნებარი ამერიკაზე..<br />ეს სამყაროა დაჩეხილი ემბრიონების,<br />და გამოჭვარტლულ თვალის გუგებს დანით ხეთქავენ,<br />რომ აღარასდროს დაინახონ ბავშვების ომი<br />და მინარეთზე შემომდგარი მოლა მძინარე..<br />ოვვა იალა! ჰირან! ოვვა იალა!<br />რა უცნაური სიყვარული სცოდნიათ აღმოსავლეთში..<br />გაყვითლებული კოცნებით და რაჰათლუჰუმით..<br />და სიტკბო აღწევს მხოლოდ პირის გამოქვაბულში,<br />იმის იქით კი მთები მწარედ იგრიხებიან..<br />ჰირან! ოვვა იალა!<br />ოვვა იალა, ჰირან! არ ჩაგეძინოს!<br /><br /><br />(2007)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-6237016670014273233?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7736742394205808913.post-8279852842900301862007-12-20T09:00:00.000-08:002009-04-17T04:13:17.969-07:00<i><strong>შიშინით დაბადებულ ბავშვებს,<br />მეექვსედ გარდაცვლილ ანგელოსებს,<br />ულტრაიისფერი გამოსხივების თვალებს,<br />კონტრრევოლუციონრებს<br />და ტბის ფსკერზე დაძირულ პოეტებს..</strong></i><br /><br />ჰეი, ნიუ-იორკ!<br />ფერადია შენი დღევანდელი ტოგა<br />და სისხლიანი საშოდან ისევ გცვივა ბომბები,<br />როგორც ჰუმანიტარული დახმარება<br />ძნელად აღსაზრდელი თოთო ქვეყნებისთვის..<br />ჰეი, ნიუ-იორკ!<br />დიდია სახელი შენი და მოვედინ ნება შენი,<br />დაუძლურება ორსული სამყაროსი,<br />ამენ!<br /><br />ჰეი, სფინქს!<br />რომელმაც გადაყლაპე უდაბნოების გუშინდელობა<br />და მახათებივით დაურიგე ნაშრომები<br />ყალბ თეორიტიკოსებს,<br />რათა ეამბნათ სამყაროსთვის შენს ორგანიზმზე..<br />ჰეი, სფინქს!<br />დიდია სახელი შენი და მოვედინ ნება შენი,<br />გაუცხოება ჩვენი მოგონებების,<br />ამენ!<br /><br />ჰეი, შიდს!<br />ყოველდღიურობის ნათელით დამწყვდეულო<br />და ოფლიან თეძოებზე შემხმარო ლუციფერო,<br />რადგან მოიყვანე სილამაზე აქ, გოლგოთაზე<br />და მაინც არ გაკლდა კდემამოსილება..<br />ჰეი, შიდს!<br />დიდია სახელი შენი და მოვედინ ნება შენი,<br />ჩვენი სიყვარულის გაუკვდავება,<br />ამენ!<br /><br />ჰეი, უილიამ შექსპირ!<br />ისევ უსასრულოდ დგამენ შენს პიესებს ეშაფოტებზე,<br />შიზოიდურ ღამეებში იზუთხავენ უაზრო სიტყვებს<br />და ჯერ ვერავინ, სულ ვერავინ მიხვდა,<br />რომ ჰამლეტი შენი მეზობლის კატაა..<br />ჰეი, უილიამ შექსპირ!<br />დიდია სახელი შენი და მოვედინ ნება შენი,<br />ყოფნა არყოფნის ფორმულებით მუმიფიცირება,<br />ამენ!<br /><br />ჰეი, სილიკონ!<br />ისევ ხოცავენ შენს წიაღში ბუნებრიობას,<br />კოლიზიური აჩრდილებით ანგრევენ სხეულს,<br />შენ კი სდუმხარ, ან ბუყბუყებ<br />და შეექცევი ბიგმაკს და ჩიპსს, ტუჩების ტლეკით..<br />ჰეი, სილიკონ!<br />დიდია სახელი შენი და მოვედინ ნება შენი,<br />გაბერვა ჩვენი ტვინების და თვალის გუგების,<br />ამენ!<br /><br />ჰეი, ღმერთო!<br />ჯვრიდან ჯერ არჩამოხსნილო და ჯერ არმომკვდარო,<br />ისევ ახადეს ფიქრებს ჩვენსას თავსახურავი<br />და ღობეებზე ჩამოაცვეს ჩვენი ლოცვების ფიტულები,<br />როგორც შენი ფოტოსურათები, ნეგატივებში..<br />ჰეი, ღმერთო!<br />როდის იქნება სახელი შენი დიდი<br />და როდის დაადგება ნება შენი ავტომაგისტრალს<br />ჩვენი თმებისკენ..<br />მაშინ, როცა ჩვენ ამოვხოცავთ ირმებს გუნდებად,<br />თუ მაშინ როცა შევისწავლით ყველა ინგლისურს?<br />ჰეი, ღმერთო!<br />ჩვენ შენი უჩინარი ვნებები ვართ,<br />სულის მინდორზე გაწოლილები ტურისტებივით..<br />ამენ!<br /><br /><br />(2007)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736742394205808913-827985284290030186?l=xviara.blogspot.com' alt='' /></div>xviarahttp://www.blogger.com/profile/04296050022534175446noreply@blogger.com0