ლა-სოლ-დო

არავინ

მე და შენ. არავინ. არავინ. მე და მე. შენ და შენ. არავინ.
თან როცა გზაცაა, გზაცაა და უფრო წვიმაა მოცისფრო,
მიდიან, მიდიან და ღრუბლებს დროსავით ეტყობათ არევა,
წვეთები არსაით და თითქოს საღამომ, საღამომ მოგვისწრო,
არ იცი როდიდან, ან რატომ, ვეღარ გრძნობ ჰაერში წარწერებს,
აწებებ თითებით ჰორიზონტს მიწასთან, იცი და ეჭვდები,
და არ გავს ეს სივრცე, სულ არ გავს იესოს, ჯვარცმამდე ნაწამებს,
და უფრო ნისლია, და უფრო აშკარად თმებზე გებეჭდება
ჰაერი. ჰაერი. და წვიმა. ბურუსი. ბურუსი. ჰაერი.
და მიჭირს გატარო ასეთი მძიმე და მძიმე და ნამდვილი,
და ხშირად მჭირდება მეტი დრო, მეტი დრო და თითქმის სხვა ერა,
სხვა სუნთქვა და ბევრი, და ყოველდღიურად ფერადი სათვალე.
მე და შენ. არავინ. არავინ. შენ და შენ. მე და მე. არავინ.
გარშემო მინდვრები, მინდვრები გარშემო და წვიმის ფანტომი,
შენ ამბობ: “იქ სადღაც, ზეცაში, ღმერთები თეთრ ღრუბლებს კერავენ”,
მე გულში გიხუტებ და ისევ იღიმი და ისევ მარტო ვარ.



(2008)

ფრანები

“ღმერთო დაიფარე ღმერთი”

კენ

როგორც მოცეკვავე ფრანები,
ელოდებიან ქუჩაში ქარს ძველი გაზეთები,
სიგარეტის დაჭმუჭნული კოლოფები,
ცელოფნის ჭუჭყიანი პარკები,
როგორც მოცეკვავე ფრანები,
ელოდებიან ქუჩაში ქარს..

ელოდებიან მატარებლის მოსვლას
ხისგან გამოჩორკნილი ყუთები,
საგულდაგულოდ შეკრული ტომრები,
პლასტმასის ერთჯერადი ჭიქები,
პლასტმასის ერთჯერადი თეფშები
და ა.შ.
როგორც ქარის მომლოდინე
ცელოფნის ჭუჭყიანი პარკები,
ელოდებიან მატარებლის მოსვლას..

ელოდებიან წვიმის გადაღებას
მღვრიე წყლით გადავსებული ორმოები,
სანიაღვრე არხში გაჩხერილი ნაგავი,
სველი ქოლგები – ოთახებში,
როგორც მატარებლის მომლოდინე
ხისგან გამოჩორკნილი ყუთები,
ელოდებიან წვიმის გადაღებას..

ელოდებიან მომღიმარ მზერას
დაღამებამდე ქუჩაში მდგარი გადამყიდველები,
წონამომატებული, მოკლე კაბიანი ბოზები,
ტელეეკრანებს მიკრული მაყურებლები,
როგორც წვიმის გადაღების მომლოდინე
სანიაღვრე არხში გაჩხერილი ნაგავი,
ელოდებიან მომღიმარ მზერას..

ელოდებიან ხმაურის შეწყვეტას
ტყვიების წვიმაში მოყოლილი ჯარისკაცები,
ხმაჩახლეჩილი ბარდები – გიტარით ხელში,
სიკვდილს მიყურადებული მოხუცები,
სიკვდილს მიყურადებული არც ისე მოხუცები,
სიკვდილს მიყურადებული ახალგაზრდები
და ა.შ.
როგორც მომღიმარ მზერის მომლოდინე
წონამომატებული, მოკლე კაბიანი ბოზები,
ელოდებიან ხმაურის შეწყვეტას..

ელოდებიან მეორედ მოსვლას
იმედგაცრუებული შეყვარებულები,
სასოწარკვეთილი დიასახლისები,
ფანატიკოსები ჯვრით ხელში,
ფანატიკოსები ჯვრის გარეშე,
ფანატიკოსები ფანატიზმის გარეშე
და ა.შ.
როგორც ხმაურის შეწყვეტის მომლოდინე
ტყვიების წვიმაში მოყოლილი ჯარისკაცები,
ელოდებიან მეორედ მოსვლას..


და ასე ერთად,
ერთფეროვნად,
როგორც მოცეკვავე ფრანები,
როგორც ცელოფნის ჭუჭყიანი პარკები,
როგორც ხისგან გამოჩორკნილი ყუთები,
როგორც სანიაღვრე არხში გაჩხერილი ნაგავი,
როგორც წონამომატებული, მოკლე კაბიანი ბოზები,
როგორც ტყვიების წვიმაში მოყოლილი ჯარისკაცები,
ჩვენ ველოდებით ღმერთს,
რომელმაც უკვე რა ხანია დაიგვიანა..


(2009)

აქეთ თენდება

აქეთ თენდება,
თქვენთან უფრო ბინდია ალბათ,
სერ კოკა-კოლა,
სადღაც მიდიან პლანეტები
თავგამეტებით,
როგორც მედდები,
სიკვდილიდან პირველ, დღეს, შაბათ,
სევდის მოყოლა
იოლია თუ ჩაეტევი
რეგლამენტებით
ამოვსებულ სიცოცხლის კურსში,
ლედი მაკდონალდს,
თქვენთან ახლა ფიქრობენ უფრო
ვიდრე აწუხებთ
პრობლემები სიცარიელის,
მე გთხოვთ მიირთვით ტკბილი პუნში,
არ ღირს მაგდენად
უმიზეზო და უსაუბრო
კითხვის პასუხი.
სიმწარის და სიგემრიელის
თქვენეული ახსნა, კრომბახერ,
უფრო შორია, ალბათ ახლა,
მთვარის საუფლო,
და დღეებიც, ჩვენ რომ დავლიეთ
გამოფხიზლებით,
ხვდებით, ვიცლებით და რომ სახელს
აზრი არა აქვს, როცა სახლად
მოვრთეთ ჭაობი,
და უსმენო ღმერთის მადლია,
რომ არ ვიზრდებით.
აქეთ ვიცვლებით,
თქვენთან უფრო სივრცეა ალბათ,
მისტერ სნიკერს,
მოშივდებოდათ ტომაჰავკებს,
სისხლის ბრაესი,
შავი ფიცრებით,
დაგვიჭედეს ლურსმნები ჭარბად
ფონეტიკის.
და ვხვდებით, ისევ არას გვარგებს
უზენაესი.
თითქმის დილაა, ამ მიწაზე
ღამეულ ტანჯვის,
ტვინის არევის,
გუშინდელ დღიდან
სუნი აგვყვა უფერო შხამის,
რას ელოდები, ამერიკა!
დრო არის ლანჩის,
ყავის დალევის,
ჩვენ ღმერთი გვიყვარს,
და ღმერთსაც კი არ სჯერა ამის..


(2008)

ჰ ო ლ ო გ რ ა მ ა

პოეტური მანიფესტი თაობას..






როცა
თქვენი ქალაქის ქუჩებში,
თქვენი სკოლების დერეფნებში,
უნივერსიტეტების აუდიტორიებში,
კორპუსების სადარბაზოებში,
საზოგადოებრივ ტუალეტებში,
დასასვენებელ პარკებში,
გასართობ ღამის კლუბებში,
მიწისქვეშა გადასასვლელებში,
მოვლენ
ყელში ჰალსტუხწაჭერილი ინტელიგენტები,
სახეზე მაკიაჟწათხაპნილი მორალისტები,
ღონემიხდილი, ყოყლოჩინა დიდაქტიკოსები,
სანდომიანი გარეგნობის მქონე დემაგოგები,
შავი გაგების მქონე წვერებიანი მესიები,
პედანტურად გამოწყობილი სახელმწიფო მოხელეები
და გეტყვიან
“სჯობს სიცოცხლესა ნაძრახსა, სიკვდილი სახელოვანი”
“არ გავცვლი ჩემსა სამშობლოს სხვა ქვეყნის სამოთხეზედა”
“ხომ ლამაზია ეს საქართველო, მაგრამ მე უფრო ლამაზი მინდა”
“დროშები, დროშები, დროშები ჩქარა!”
“არავითარი სხვა სამშობლო ამაზე მეტი, არ გამაჩნია”
“თავისუფლება ისე არ მოდის, თავისუფლება ლომთა ხვედრია”
თქვენ უპასუხეთ:
ყალბია თქვენი გამოხედვა!
ყალბია თქვენი საუბრის მანერა და ბიოველი!
ყალბია ყოველგვარი საურთიერთო გზების ძიება!
ყალბია თქვენი წარმოდგენა სამყაროზე!
ყალბია თქვენი განათლება და ცხოვრებისეული კრედო!
ყალბია ფემინისტი შოთა რუსთაველი!
ყალბია შესანიშნავი მხედველობის მქონე ჰომეროსი!
ყალბია უილიამ შექსპირი
და ყოფნა – არყოფნის სიღრმისეული კვლევა!
ყალბია დანტე ალიგიერი
და არ არსებობს არანაირი შვიდი ფენა ჯოჯოხეთის!
ყალბია ფრიდრიხ შილერი!
ყალბია გოეთე და რა თქმა უნდა
ყალბია ფაუსტის გარიგება მეფისტოფელთან!
ყალბია შარლ ბოდლერი
და ბოროტების ყვავილებიც მასთან ერთად!
ყალბები არიან არტურ რემბო და ლოტრეამონი!
ყალბია მთელი სიმბოლიზმი, კლასიციზმი და მისთანები!
ყალბია სამშობლოზე შეყვარებული ქართული რომანტიზმი!
ყალბია ტატო და მისი ფიქრები მტკვრის პირას!
ყალბია ეპოლეტებიანი გრიგოლ ორბელიანი!
თქვენი ცხოვრებისეული რაციონი შეადგინეთ როგორც გსურთ
და რა თქმა უნდა არ დაუჯეროთ დავით გურამიშვილს,
რომელიც ასევე ყალბია!
ყალბია თერგდალეულთა მთელი “ფრაქცია”!
ყალბია სულიკოს ძიებაში საქართველოს შეტენვის ყველა მცდელობა!
ყალბია ჰუგო ბალი და გაჯჯი ბერრი ბიმბა!
ყალბია ტრისტან ცარა, თავის ხის სათამაშო ცხენებთან ერთად!
ყალბია სიმონ ჩიქოვანი!
და იღღღღღღღღღღღღრიალეთ, რომ
ყალბია ღალა(კქ)ტიონ ტაბიძე, რომელიც ეტრფის
“ნგრევას, ო ნგრევას, დაუნდობელ ნგრევას ძველისას”!
ყალბია ცისფერი ყანწის უსასრულო კულტი!
ყალბები არიან საზოგადოებრივი პოზების ვირტუოზები:
ტერენტი გრანელი და პაოლო იაშვილი!
ყალბია უოლტ უიტმენი
და მთელი ამერიკული პოეზია დასაბამიდან!
ყალბია ჯეფრი ჰილი და აკადემიური ლექსი!
ყალბია პოეტურად ანგაჟირებული მასა,
არაამქვეყნიური გამოხედვებითა და არაორდინალური ქცევებით!

ყალბია ბრძენი,
ბრმა სიტყვების ოსტატი
მაცუი ბაშო

ყალბია პაბლო ნერუდა და გარსია ლორკა!
და რა თქმა უნდა კიდევ უფრო ყალბია რაინერ მარია რილკე!
ყალბია ამბოხებული და ვითომ თავისუფალი,
ამ დროს კი კომპლექსებისგან დაღრეჯილი ბიტ თაობა!
ყალბები არიან ალენ გინსბერგი და მისი საყვარელი პიტერ ორლოვსკი!
ყალბია ჯეკ კერუაკი!
ყალბია სილვია პლათი და მასთან ერთად მთელი ე.წ. “ქალური პოეზია”!
ყალბია ბარიკადებთან წამოჭიმული მაიაკოვსკი!
ყალბია აისიდორაზე ჩაციკლული სერგეი ესენინი
და მთელი რუსული პოეზია პუშკინიდან ვერბიცკამდე და ა.შ.
ყალბები არიან კომუნისტურ ეპოქაზე მორგებული
მუხრან მაჭავარიანი და მურმან ლებანიძე
და ყალბია “უფლისციხესთან სისხლისფერი ყაყაჩოს წვეთი”,
ყალბები არიან ჯანსუღ ჩარკვიანი და რეზო ამაშუკელი,
თუმცა ეს უკანასკნელი ყალბზე მეტია.
ყალბია მთელი ავანგარდი და პოსტმოდერნი!
ყალბია დუგლას ჰებლერი და კონცეპტუალისტთა მთელი არმია!
ყალბია ყველა, ვისი სახელის გაგონებაც
თქვენში იწვევს ამაღლებას, ან სასოწარკვეთას!
და ყველა დანარჩენი, ვინც არ ითქვა, ვინც გამომრჩა,
ან გამოვტოვე,
ყალბია!
ყალბია თქვენი კითხვის სტილი, ორიგინალურობა,
და ყველა სიტყვა, რაც კი აქამდე ამოიკითხეთ
“აი ია”-დან დაწყებული
და ამ დამპალი მანიფესტით დამთავრებული,
ყალბია!
ყალბია!
ყალბია!!!


(2009)

დაო

შეხედე დაო,
ესაა ჩემი როიალი,
პირწამტვრეული კლავიშებით, უპიუპიტროდ.
ეს ჩემი ძაღლია, რომ ყეფს ასე ხმატკბილად.
შეხედე დაო,
ესაა ჩემი მეზობელი,
უძირო ფეხსაცმელებითა და ყურში გოგირდით,
მას ყოველ დილით პური ამოაქვს მაღაზიიდან.
ეს ჩემი ქუჩაა, ტალახიანი,
უემოციო.
შეხედე დაო,
ესაა ჩემი ავტომობილი,
საჭის გარეშე, თითისტოლა მაგნიტოფონით.
ეს ჩემი დარგული ხეა,
წელში მოხრილი, შენობისთვის საყრდენად შეყენებული.
უყურე დაო,
აქაა ჩვენი ძმის საფლავი, შემორაგული,
რატომ არა ჰგავს სურათის გმირი
კუბოში მყოფ უხორცო სხეულს?
აქ ჩემი გზაა, ორმოებით,
მიწაჩაწეულ, ასფალტაცვენილ ადგილებით გამოკვეთილი.
უყურე დაო,
ესაა ერნესტო გევარა,
ფოტოშოპში გადაკეთებული და სამზეჭაბუკე,
არადა მიწით ამოსვრილი და ღიპიანი.
ეს კი ტატოა,
მისი სიკოჭლე არ ეტყობა ნაცრისფერ სურათს.
დაო, ნუ ხუჭავ თვალებს,
უყურე დაისს,
ეს ჩემი ქალაქის მზეა,
ყოველ საღამოს იჩხერს ჰაერის უკმარისობას
და დილაობით თავის ლომკებს გადაგვაყოლა.
ეს კი მტკვარია,
თევზის მაგივრად განავლითაა გავსებული და უხარია.
შეხედე დაო,
ეს არ არის სულ არაფერი,
მხოლოდ ოფლის ორიოდ წვეთი თვალში ჩამდგარი,
ეს კი შენი და ჩემი ქომაგი, პოლიციაა,
ლურჯ პერანგებში, წითელ ტრუსებში გამოწყობილი..
უყურე დაო,
ეს კარლოა კაჭარავა, სახეშეცვლილი,
ანაც უბრალოდ საუკუნოდ დავიწყებული..
ეს კი მეფეა, ჩარკვიანი, გაღმიდან ყვირის,
ისევ ჰგონია, რომ გადმოცურავს მაზუთიან ზღვას..
ნუ უმზერ დაო
საკუთარ ფეხებს თავჩაღუნული,
ეს სულ არაა ჯოჯოხეთი რომ შეგეშინდეს,
უბრალოდ ხალხს აქ თვალები აქვს ჯოჯოხეთური..
შეხედე დაო,
ეს დავითია, აღმაშენებელი,
თავის ცხენზე სამჯერ დიდი, უპროპორციო,
ეს კი დაო,
აი რომ ჩანს და თან ვერ ხედავ,
ეს თვითონ ჩვენი ქალაქია, კასტრირებული,
ის ტრუსჩახდილი დგას მსოფლიოს გზაჯვარედინზე
და ყოველ გამვლელს და გამომვლელს უფასოდ აძლევს..
უყურე დაო,
ნუ გრცხვენია თვალების გახსნის,
ეს ისტორია ჩვენამდე ბევრად ადრე დაიწყო
და არც ჩვენს შემდეგ დააპირებს თავის მოკვლას,
უბრალოდ ყოველ დილა-საღამოს,
“კურიერამდე”, ტელევიზორში, უნდა უყურო
როგორ უყვარს მდიდარს ღარიბი
და როგორ ჯობნის სიყვარული გაბოროტებას,
უნდა უყურო, გულდასმით და თვალდაწვრილებით
და ბოლოს წყნარად შეაფურთხო ნაბიჭვარ ეკრანს,
თორემ იქიდან გამოხტება ფარისევლობა
და გეტყვის:
შეხედე დაო, ესაა ჩემი ურყევი კრედო,
მღვრიე და მრუში,
გახდი სექტანტი ბუნებრიობის რელიგიის
და შენ მიიღებ ორ კილო ფქვილს, შაქარს, პურს
და მოწყენილობას..


(2008)

დღე მეცხრამეტე..

დღე მეცხრამეტე, სადღაც მეოცის მოლოდინში..
ბინძური ძაღლი გადარბის ქუჩაზე,
კედელზე სტენსილით მიხატული მაო ძედუნი,
საყელოაწეული მამაკაცი ბორძიკით მიქანაობს ტრასაზე,
წყვეტილი ზოლის გასწვრივ და ირიბად,
ფოთოლცვენა გალეულია
და იმდენად მარტივია ღრუბლების განლაგება,
რომ მათი ყურება ან სნობიზმია, ან პოეზია..
დღე მეცხრამეტე, სადღაც მეთვრამეტის გასაყარზე..
მკითხავი ქალი ნეკა თითზე იმაგრებს თუთიყუშს,
ჭადრის ხეზე ვიღაცამ ამოჩხაპნა “კიდე მინდა”,
ჯობდა დაეწერა “აფსუს”..
და იმდენად უყურადღებოა ახლა თბილისი,
ქუჩებში ხეტიალი არც ბომჟობაა და არც რომანტიკა,
უბრალოდ ლტოლვა..
დღე მეცხრამეტე, შუადღის სწორზე,
იტალიური ეზოს ჩიხთან მყრალი სუნია,
წუხელ დალიეს ეზოს ბიჭებმა ქვეყნის სადღეგრძელო,
(არაყი არაფრად ვარგოდა),
მერე იქვე კუთხეში მიაფსეს და ამოიოხრეს..
ყველაფერი ძალიან ჰგავს პაზოლინის შავ-თეთრ კადრს,
(ფერადი რომ გადაეღო იქნებ არც მომწონებოდა)
მაგრამ არავინ იცავს პაუზებს
და სუსხიანი, შიზოიდური ამინდის ფონზე,
ქალაქი იღვიძებს პახმელიაზე..
დღე მეცხრამეტე..
კინოთეატრში აჩვენებენ ჩინურ ავანგარდს..
შენობებს ისევ ბუღი ასდით
და სიგარეტის კვამლში ჩაძინებულ ბებერ მათხოვარს
არ შეუსრულდა დღიური გეგმა, ადგილს წაართმევენ..
ჭადრის ხეზე, ახლა უკვე მეორე მხრიდან ამოჩხაპნეს:
“სიტყვები.. სიტყვები.. სიტყვები”..


(2007)